Anguilla nie jest wyspą zabytków. Była zbyt sucha i zbyt płaska, by opłacała się tu gospodarka plantacyjna, więc nigdy nie była bogata i architektury kolonialnej ma bardzo niewiele. To, co ma zamiast niej, jest starsze i cichsze.
Park Narodowy Fountain Cavern
Wapienne zapadlisko koło Shoal Bay ze źródłem słodkiej wody, z którego Arawakowie korzystali przez co najmniej tysiąc lat. W środku są petroglify i stalagmit wyrzeźbiony w postać Jocahu, bóstwa stwórcy Taínów — jedno z najważniejszych stanowisk prekolumbijskich na Małych Antylach. Wstęp jest ograniczony ze względu na ochronę, więc dopytaj na miejscu, zanim wyruszysz.
Wallblake House
Zbudowany w 1787 roku, jedyny zachowany dom plantatorski na wyspie, w The Valley. Obok budynku głównego przetrwały kamienna kuchnia i stajnie. Stoi przy kościele św. Gerarda, którego mury wzniesiono z miejscowego kamienia, a boczne otwory wypełniono okrętowym drewnem zamiast szkła.
Heritage Collection Museum
Prywatne muzeum w East End, gromadzone przez dziesięciolecia przez Colville'a Petty'ego — od zabytków Arawaków przez przemysł solny po rewolucję 1967 roku, czyli epizod, w którym Anguilla zbuntowała się, żeby POZOSTAĆ brytyjska, a nie żeby się uniezależnić. Małe, gęste i najlepsze jednorazowe wyjaśnienie tej wyspy, jakie znajdziesz.
Sandy Ground i stocznie
W portowej wiosce buduje się ręcznie, pod gołym niebem, drewniane slupy regatowe Anguilli. Jeśli akurat powstaje łódź, zwykle można stanąć i popatrzeć. To żywe dziedzictwo wyspy w sposób, w jaki żadne muzeum nim nie jest.
Big Springs i stawy solne
Drugie stanowisko petroglifów Arawaków leży w Big Springs w Island Harbour. Stawy solne przy Road Bay i Rendezvous Bay były głównym przemysłem eksportowym wyspy do lat osiemdziesiątych, a dziś są najlepszym miejscem do obserwacji ptaków — czapli, czapelek, szczudłaków, a zimą przelotnych siewkowców.
Rewolucja 1967 roku
Najważniejsze wydarzenie polityczne Anguilli jest poza Karaibami niemal nieznane i odwraca wszelkie oczekiwania. W 1967 roku Wielka Brytania połączyła wyspę z Saint Kitts i Nevis w jedno państwo stowarzyszone. Mieszkańcy zaprotestowali, wyrzucili policję z Saint Kitts i ogłosili odrębność. Dwa lata negocjacji spełzły na niczym i w marcu 1969 roku Brytyjczycy wysadzili na wyspie spadochroniarzy — których powitała ludność chcąca pozostać brytyjska. Anguilla dopięła swego i do dziś jest brytyjskim terytorium zamorskim. Dzień Anguilli, 30 maja, upamiętnia początek tych wydarzeń.